Hikaye
Adı Yavuz Aslan… 1994 yılında Adana’nın yakıcı sıcağında, betonun ve tozun iç içe geçtiği bir mahallede doğdu. Çocukluğu oyun parklarında değil, sokak aralarında; masumiyetle değil, hayatta kalma içgüdüsüyle geçti. Ghetto dediğin yer, insana ya diz çöktürür ya da diz çöktürmeyi öğretir. Yavuz ikinci yolu seçti.
Genç yaşta hayata karşı sertleşti. Okudu, direndi, savaştı. İlk mesleği doktorluk oldu. İnsanları iyileştirmeyi öğrendi ama hayat ona şunu da öğretti: Her yara pansumanla kapanmaz. Bazı yaralar ihanetten açılır… ve onların tedavisi yoktur.
Doktorluğu bıraktı. Para kazanmanın başka yollarını aradı. Emlak işine girdi, şehirde dönen kirli paranın ve temiz görünen yüzlerin arasına karıştı. Ardından mekanik işlerine sardı; motorların sesinde kendi içindeki karmaşayı susturdu. Sonra ticaret… Yavuz için artık her şey bir hesap, her insan bir dengeydi. Güven ise en pahalı lüks.
Çünkü Yavuz’un hayatında tek bir kural vardı:
''Dost kazığının affı yoktur. İhanetin geri dönüşü yoktur.''
Ve sonra… Stacey.
Yavuz onu portakal bahçesinde gördüğünde kalbinde ansızın bir şey hissetti, bu duygu ona çok yabancıydı.İlk başlarda bunun adını koyamamış olsa da, sonradan anlayacaktı ki bu hayatta başına gelecek en güzel şey gelmişti, Aşk...
O portakal bahçesinde karşılaşıp tanıştıktan sonra kendinde değişiklikler hissetmeuye başladı. Sertliğinin arasında bir boşluk vardı Yavuz’un, kimseye göstermediği bir taraf. Stacey o boşluğu gördü. Yavuz ilk defa gardını indirdi. İlk defa birine gerçekten güvendi.Stacey sıradan biri değildi. Onu farklı kılan güzelliği değil, Yavuz’un en karanlık tarafına bile korkmadan bakabilmesiydi. İnsanlar Yavuz’dan çekinirken, Stacey onun içinde hâlâ yaşayan o kırık ama temiz parçayı gördü. Sadece sevmekle kalmadı, onu anladı. Yavuz’un susarak anlattıklarını bile duyabilen nadir insanlardandı.
Girdiği ortamda dikkat çekmek için uğraşmazdı; dikkat zaten onunla birlikte içeri girerdi. Zarafetiyle insanları susturur, bakışlarıyla anlatamadıklarını anlatırdı. Ama onu gerçekten özel yapan şey, Yavuz’a olan bağlılığıydı. Bu bağlılık kör bir sadakat değil, bilinçli bir seçimdi. Yavuz’un kim olduğunu bilerek, geçmişini görerek yanında durmayı seçmişti.
Aşkları sıradan değildi. Sokaklar onların hikayesini fısıldadı. Birbirlerine olan bağlılıkları, sadakatleri ve tutkuları dillere düştü. Yavuz için artık hayatı ikiye ayrılmıştı: Stacey ile olan ve Stacey ile olmayan.
Onunla evlendi. Hayatında ilk defa bir şeyden korktu… onu kaybetmekten.
Ama Yavuz hâlâ aynı Yavuz’du. Geçmişi peşini bırakmadı. Sokaklar unutmaz. İhanetler silinmez. Ve Yavuz’un dünyasında bir çizgi vardı: O çizgi aşıldığında geri dönüş yoktu. Fakat şimdi tüm hayatını sevdiği,uğruna öleceği,kalbini ısıtan o kadın ''Stacey''e adamış durumda.
Ve Yavuz Aslan bilir:
Boynu bir tek eşine karşı eğilir...
Genç yaşta hayata karşı sertleşti. Okudu, direndi, savaştı. İlk mesleği doktorluk oldu. İnsanları iyileştirmeyi öğrendi ama hayat ona şunu da öğretti: Her yara pansumanla kapanmaz. Bazı yaralar ihanetten açılır… ve onların tedavisi yoktur.
Doktorluğu bıraktı. Para kazanmanın başka yollarını aradı. Emlak işine girdi, şehirde dönen kirli paranın ve temiz görünen yüzlerin arasına karıştı. Ardından mekanik işlerine sardı; motorların sesinde kendi içindeki karmaşayı susturdu. Sonra ticaret… Yavuz için artık her şey bir hesap, her insan bir dengeydi. Güven ise en pahalı lüks.
Çünkü Yavuz’un hayatında tek bir kural vardı:
''Dost kazığının affı yoktur. İhanetin geri dönüşü yoktur.''
Ve sonra… Stacey.
Yavuz onu portakal bahçesinde gördüğünde kalbinde ansızın bir şey hissetti, bu duygu ona çok yabancıydı.İlk başlarda bunun adını koyamamış olsa da, sonradan anlayacaktı ki bu hayatta başına gelecek en güzel şey gelmişti, Aşk...
O portakal bahçesinde karşılaşıp tanıştıktan sonra kendinde değişiklikler hissetmeuye başladı. Sertliğinin arasında bir boşluk vardı Yavuz’un, kimseye göstermediği bir taraf. Stacey o boşluğu gördü. Yavuz ilk defa gardını indirdi. İlk defa birine gerçekten güvendi.Stacey sıradan biri değildi. Onu farklı kılan güzelliği değil, Yavuz’un en karanlık tarafına bile korkmadan bakabilmesiydi. İnsanlar Yavuz’dan çekinirken, Stacey onun içinde hâlâ yaşayan o kırık ama temiz parçayı gördü. Sadece sevmekle kalmadı, onu anladı. Yavuz’un susarak anlattıklarını bile duyabilen nadir insanlardandı.
Girdiği ortamda dikkat çekmek için uğraşmazdı; dikkat zaten onunla birlikte içeri girerdi. Zarafetiyle insanları susturur, bakışlarıyla anlatamadıklarını anlatırdı. Ama onu gerçekten özel yapan şey, Yavuz’a olan bağlılığıydı. Bu bağlılık kör bir sadakat değil, bilinçli bir seçimdi. Yavuz’un kim olduğunu bilerek, geçmişini görerek yanında durmayı seçmişti.
Aşkları sıradan değildi. Sokaklar onların hikayesini fısıldadı. Birbirlerine olan bağlılıkları, sadakatleri ve tutkuları dillere düştü. Yavuz için artık hayatı ikiye ayrılmıştı: Stacey ile olan ve Stacey ile olmayan.
Onunla evlendi. Hayatında ilk defa bir şeyden korktu… onu kaybetmekten.
Ama Yavuz hâlâ aynı Yavuz’du. Geçmişi peşini bırakmadı. Sokaklar unutmaz. İhanetler silinmez. Ve Yavuz’un dünyasında bir çizgi vardı: O çizgi aşıldığında geri dönüş yoktu. Fakat şimdi tüm hayatını sevdiği,uğruna öleceği,kalbini ısıtan o kadın ''Stacey''e adamış durumda.
Ve Yavuz Aslan bilir:
Boynu bir tek eşine karşı eğilir...
